Bijen in gevaar, meerdere oorzaken, catastrofale gevolgen!

De verdwijning van bijen, die helpen bij de bestuiving van wilde en gecultiveerde planten, is een ramp zonder naam, die de verdwijning van het menselijk ras zou kunnen veroorzaken! Laat ons enkele cijfers noemen...

De verdwijning van bijen, die helpen bij de bestuiving van wilde en gecultiveerde planten, is een naamloze ramp die de verdwijning van het menselijk ras zou kunnen veroorzaken !

Laat ons wat cijfers noemen:

• Meer dan 70% van de wereldvoedselproductie is afhankelijk van bestuivende insecten (bijen, vlinders, wespen, hommels, enz.),
  
  
• Tussen 60 en 80% van de wilde planten hebben de hulp van bestuivende insecten nodig om zich voort te planten, wat een opwaartse spiraal creëert, aangezien bijen bijvoorbeeld een dieet hebben dat volledig afhankelijk is van bloemen (nectar, stuifmeel, honing) en op hun beurt planten zich dankzij hun hulp voortplanten, een beetje zoals een kringloopeconomie in het kort,
  
  
• Meer dan 200 miljard dollar is de geschatte waarde van de door bestuivers geleverde dienst. In China bijvoorbeeld bestuiven de Chinese boeren bij gebrek aan door insecticiden uitgeroeide bestuivers de appelbomen handmatig, wat een zekere behendigheid en tijd in industriële hoeveelheden vereist... "Als ze zouden verdwijnen, zou de mensheid veel zorgen hebben...

1) Een beetje geschiedenis...

De honingbij heeft zich voortdurend ontwikkeld sinds hij enkele miljoenen jaren geleden voor het eerst verscheen: de eerste bij was 100 miljoen jaar oud!

Oorspronkelijk maakte hij zijn honing niet van nectar en stuifmeel, maar van andere insecten !

Toen werd ze vegetariër, geen historicus kan het exacte moment aanwijzen, maar als je erover nadenkt, tussen het proeven van een vlieg of het genieten van de heerlijke zoete nectar van een sinaasappelboom in bloei, is de keuze snel gemaakt, nietwaar !

Dichter bij huis zijn er meer dan 20.000 verschillende bijensoorten, waarvan er ongeveer 2.000 in Europa voorkomen en bijna 1.000 in Frankrijk.

Ze zijn er in alle kleuren, maten en soorten, van de 3 cm lange bij tot de dwergbij, die slechts 2 mm lang is.

De honingbij is een van de vele soorten, sommige bijen zijn solitair, sommige leven niet in kolonies, en sommige leven zelfs in ondergrondse holen.

2) De onmisbare rol van bijen

Zoals gezegd zijn veel plantensoorten rechtstreeks afhankelijk van bestuiving, waarbij de honingbij een belangrijke bijdrage levert aan dit evenwicht.

In stedelijke omgevingen staan dezelfde plantensoorten vaak ver uit elkaar, zodat bijen een cruciale rol spelen bij het overbrengen van stuifmeel van een mannelijke bloem naar de vrouwelijke bloem van dezelfde soort.

Bovendien zijn ze een van de hoekstenen van het milieu, omdat ze als pijler van de bestuiving van planten het voortbestaan, de evolutie en de voortplanting van verschillende plantensoorten mogelijk maken, waardoor we kunnen zeggen dat bijen, ondanks hun hoge leeftijd, nog steeds en altijd waardevolle bondgenoten zijn, voor wie we moeten zorgen.

3) De oorzaken van het uitsterven van bijen

Helaas, en dit zou "wenselijk" zijn geweest, is er niet één oorzaak, maar meerdere, en dit is een gevaarlijke cocktail; immers, als elke oorzaak al een groot probleem is, als de oorzaken op elkaar inwerken, of botsen, of elkaar aanvullen, heb je potentieel een catastrofe aan de horizon.

4) Verschillende oorzaken

Verschillende factoren zijn verantwoordelijk voor het uitsterven van bijen: verslechtering van habitats, besmet voedsel door pesticiden, klimaatverandering, de aanwezigheid van roofdieren door de globalisering, enz.

Voeg daarbij de bevordering van monocultuur en chemische inputs en gewasbeschermingsmiddelen, en het feit dat er nog steeds bijen zijn is een onschatbaar voordeel, dat weinig mensen erkennen.

Het is belangrijk te weten dat de bij, om in uitstekende conditie te zijn en een gezond immuunsysteem te hebben, toegang moet hebben tot kwaliteitsvoedsel, dat verandert naargelang de seizoenen; wanneer de zwerm leeft in een gediversifieerde omgeving, met nectar en stuifmeel van zowel bomen, struiken, wilde planten als gecultiveerde planten, is de bij in zijn element, is gelukkig en floreert.

De laatste decennia zijn er echter pesticiden, chemische middelen, de bevordering van de monocultuur en de typische plaag van onze eeuw, fytosanitaire behandelingen...

De conventionele landbouwers, die niet op de hoogte zijn van de biologische landbouw, hebben namelijk enorme oogsten, die zich zo ver als het oog kan zien uitstrekken, en aangezien de productiviteit tot het uiterste wordt gedreven, gaan de landbouwers de invasie van plant- of diersoorten tegen met massale inputs van synthetische chemicaliën zoals pesticiden (waaronder herbiciden, fungiciden en insecticiden).

Toegepast in landbouwgebieden, om de hondelul uit te roeien, maken insecticiden helaas geen onderscheid, ze roeien alle levende wezens uit.

Voor degenen die aan dit bloedbad ontsnappen, veroorzaken de insecticiden gedrags- en fysiologische storingen, zoals aantasting van hun oriëntatievermogen, geheugen en communicatievermogen.

In sommige gevallen kunnen ze zelfs rechtstreeks tot hun dood leiden; het is de laatste jaren niet ongewoon dat imkers honderden lege volken aantreffen, omdat de bij zijn richtingsgevoel verliest, niet naar huis kan terugkeren en geïsoleerd sterft.

Frankrijk is geen uitzondering, geglobaliseerde handel is gemeengoed geworden, we importeren, we exporteren, maar als we goederen uit de hele wereld importeren, glippen er soms lastige gasten de vrachtschepen binnen, dit is bijvoorbeeld het geval met de beruchte "varroa" of "varroa destructor".

Varroa destructor, een kleine rode spin die inheems is in Zuidoost-Azië, wordt momenteel beschouwd als een van de belangrijkste oorzaken van de wereldwijde sterfte van bijenkolonies.

Helaas is de varroamijt niet de enige plaag die uit andere landen komt. Ook de kleine bijenkastkever uit Zuid-Afrika en de Aziatische horzel, die momenteel Europa binnenvalt, veroorzaken aanzienlijke schade aan de kolonies.

Ten slotte verplaatsen microbiologische aanvallen zich ook en komen zij steeds vaker voor, gezien de nabijheid van de bijenstallen van verschillende imkers en de transhumance van bijenhouders.

De transhumance is het feit dat een imker al zijn kasten verplaatst, op verzoek van bijvoorbeeld landbouwers of mensen met boomgaarden, om de gewassen te bestuiven, maar dit verzwakt de zwermen, omdat de reizen voor hen zeer vermoeiend zijn.

Al deze vijandige factoren, voedseltekort, parasieten, pesticiden, verzwakken het immuunsysteem van de bijen, waardoor hun verdediging tegen roofdieren nog moeilijker wordt.

5) Casus

Als we het hierboven hebben over oorzaken die op elkaar inwerken, is het typische voorbeeld de monocultuur, gekoppeld aan fytosanitaire behandelingen, we zullen dit illustreren met een praktijkgeval.

Om intensieve landbouw mogelijk te maken, worden heggen, bomen en wilde bloemen verwijderd, met als doel grote landbouwgebieden te creëren waar slechts één soort plant wordt geteeld, wat een grotere opbrengst en een exponentiële productiviteit mogelijk maakt, het zij zo !

Dit heeft echter ongelukkige gevolgen, en het is niet echt de moeite waard, het verarmt de bodem, wat leidt tot een exponentiële dosis meststoffen, en meststoffen betekenen fytosanitaire producten, die de bijen zullen doden.

Wij zeggen volledig, omdat de omschakeling naar de monocultuur reeds de gediversifieerde bloemen waar ze zo van houden, een voldoende gevarieerd voedsel, had uitgeschakeld, wat hen reeds verzwakte, stel je voor dat je het hele jaar door erwten eet, één enkel gerecht, elke dag, de hele tijd, je zou groen niet...

In deze casestudy ziet u twee verschillende oorzaken, die samen een verwoestend effect hebben, en de verdwijning veroorzaken van insecten die ons zoveel helpen, en waarvoor we nauwelijks dankbaar zijn.

6) Wat zijn de oplossingen om onze kostbare vrienden te redden ?

Hoe red je de bijen? Het ideaal, en hopelijk niet wishful thinking, is het beroemde "vroeger was het beter" ...

Het is verre van achterom te kijken, of nostalgisch naar een geïdealiseerd tijdperk, maar het is waar dat de oude methoden soms enige verdienste hebben, bijvoorbeeld de terugkeer naar een zachtere vorm van landbouw, het uitbannen van monocultuur, en het besef dat de inzet enorm is en de tijd zeer kort...

Het moet worden herhaald, het moet worden benadrukt, als een voortdurend leidmotief: de bij is een onmisbare schakel in de ecosystemen! Ze beschermen betekent ons beschermen, de nachtmerrie van onomkeerbare ecocide vermijden.

Dit vereist een verschuiving van het intensieve gebruik van chemicaliën naar een biologisch landbouwsysteem, dat goed is voor iedereen, voor de boeren, voor de bestuivers, voor onze voedselzekerheid.

De recente opleving van de biologische landbouw en de toenemende toepassing van technieken die het gebruik van chemische bestrijdingsmiddelen verminderen of elimineren, zoals Integrated Pest Management (IPM) of permacultuur, tonen aan dat pesticidenvrije landbouw mogelijk, economisch levensvatbaar en milieuveilig is.

7) Conclusie

"Dit is de eerste keer in de geschiedenis van onze planeet dat de omvang van de menselijke activiteit zoveel inbreuk maakt op het natuurlijke systeem. En het is de eerste keer dat de menselijke beschaving dreigt in te storten. Wij kunnen uitsterven door de bijen."

Voor de verandering gebruiken we als conclusie een citaat van een eminent bioloog van de universiteit van Stanford, de heer Paul Ehrlich.

Zijn citaat is kort, bondig, maar vol betekenis, en ook al is het pessimistisch, de hoop is misschien niet verloren, er zijn nog manieren om de zaken te keren, laten we hopen dat onze kinderen en kleinkinderen het plezier zullen hebben bijen te zien verzamelen en honing te proeven, keizerlijke honing, een honing die de bijen, de imkers en het milieu respecteert.