Hoe wordt honing gemaakt?

Er zijn allerlei soorten honing: bloemenhoning, kastanjehoning, jujubehoning, berghoning, tijmhoning en vele andere, die uit alle hoeken van de wereld komen, behalve uit de koudste gebieden. Maar hoe wordt deze kostbare vloeistof, zo nuttig voor bijen en mensen, gemaakt?

Er zijn allerlei soorten honing: bloemenhoning, kastanjehoning, jujubehoning, berghoning, tijmhoning en vele andere, die uit alle hoeken van de wereld komen, behalve uit de koudste gebieden.

Honing wordt geconsumeerd, geproefd, in alle streken, maar na dit moment van verrukking, weet u hoe deze heerlijke nectar wordt geproduceerd, die zoveel smaakpapillen heeft verrukt, millennia na millennia, deze kostbare vloeistof, zo nuttig voor zowel bijen als mensen?

In het begin, de bijenkorf!

Een bijenkorf bestaat uit bijennesten die als "raten" zijn gemaakt, deze raten worden door de bijen in ongeveer 3 tot 4 dagen met was gemaakt.

Om de was te produceren hebben de bijen wasklieren onder hun achterlijf.

Wanneer de bij 15 dagen oud is, ontwikkelen zich klieren die haar in staat stellen was te produceren.

Deze was wordt aangeboden in de vorm van kleine plakjes die door de bijen worden gekneed en vervolgens geagglomereerd voor de juiste bouw van de raat.

In een bijenkorf voor huishoudelijk gebruik zijn de raten vaak geprefabriceerd met was.

Bij het maken van zwermen of het produceren van honing zal een imker inderdaad vaak ramen gebruiken met vellen reliëfwas van natuurlijke was, gesmolten en vervolgens gelamineerd tot een nieuw vel was.

Dit wordt gedaan omdat de bijen anders veel honing zouden eten om natuurlijke was te produceren, waardoor het voor zowel amateur- als professionele imkers minder rendabel zou worden.

Organisatie van een bijenkast

Over het algemeen zijn alle raten, natuurlijk of niet, op dezelfde manier georganiseerd:

In het midden bevindt zich het broed, dat de "kraamkamer" is: het vormt een soort bal in het hart van de raten om beschermd te zijn tegen de kou.

Dit is de plaats waar de larven (toekomstige bijen) zullen groeien en veranderen.

Ze worden goed omringd en vertroeteld, want de voorraad stuifmeel en nectar ligt dicht bij hen, van producent tot consument!

Belangrijk is dat alle cellen van de bijenkorf zeshoekig zijn (6 zijden), de ideale structuur om een maximum aan honing te bevatten.

Deze cellen zijn minder dan 1 mm dik, dus hun dunheid verhindert niet dat ze zeer stevig zijn! In feite kan één raat tot 2 kg honing bevatten!

Kracht in aantal

Het is belangrijk te weten dat bijen in een samenleving leven, en dat hun voortbestaan afhangt van deze buitengewone onderlinge samenhang en broederschap.

Allereerst zijn er de werksters, die het talrijkst zijn; het zijn allemaal vrouwtjes, het zijn er tienduizenden, en zij doen al het werk.

Dan zijn er de mannetjes, ook wel "darren" genoemd, die iets groter zijn dan de werksters, maar veel minder talrijk - er zijn er maar een paar honderd, of iets minder dan 2% van de bijenkorf.

Ze hebben geen angel en hun enige taak is het bevruchten van de koninginnen.

Ten slotte is er de bijenkoningin: zij is de grootste van alle bijen en baart alle bijen in de kast.

Zij verlaat de kast nooit, behalve voor de paringsvlucht, en brengt haar tijd door met het leggen van eitjes (tot 2000 per dag in de zomer).

De cyclus van ei tot bij

3 dagen nadat de koningin het ei heeft gelegd, komt het ei uit en verschijnt er een larve.

De larve wordt gedurende ongeveer tien dagen gevoed door de voedsters, met koninginnebrij, waardoor de larve flink kan groeien en vervolgens kan metamorfoseren tot pop.

De cel wordt dan verzegeld met was, en de nimf voedt zich niet totdat hij een bij is geworden.

Uiteindelijk wordt het waszegel door de bij zelf verbroken, zodat zij haar cel kan verlaten om zich bij de andere bijen te voegen.

Verschillende banen

Tijdens zijn bestaan verandert een bij vaak van rol:

• Bouwers: ze maken was;
• Zoekers: ze verlaten de korf om nectar en stuifmeel te verzamelen;
• De bewaarders: zij verzamelen de nectar die door de foeragers is meegebracht en slaan die op in de cellen om er honing van te maken.

De stadia van de honingproductie

Een bij kan meerdere kilometers afleggen om stuifmeel en nectar te verzamelen.

Nectar is een zoete vloeistof aan de basis van de stampers van bloemen, die zeer aantrekkelijk is voor bijen.

Deze nectar geeft hen energie en helpt hen de kostbare nectar te produceren.

Stuifmeel wordt alleen geproduceerd door mannelijke planten en bevat eiwitten, die essentieel zijn voor de ontwikkeling van de bijen.

Het is belangrijk te weten dat bijen weldoeners zijn, want door bloemen te verzamelen, neemt de bij deel aan de bestuiving van vele andere planten en helpt hij een kwetsbaar ecosysteem in stand te houden.

Oogsten van essentiële elementen

Eenmaal uit de bijenkorf pompt de foerager nectar met haar glijdende tong en slaat deze op in haar krop, een zakje gevormd door een uitstulping in de slokdarm, die niets anders is dan een reservoir voor nectar.

Het stuifmeel plakt van nature aan het lichaam van de bij als ze foerageert, en als er genoeg stuifmeel op haar lichaam zit, borstelt de bij het af met haar voorpoten en verzamelt het op haar achterpoten in grote ballen.

Ze draagt dan haar hele lading terug naar de bijenkorf.

Terug in de bijenkorf zal de imker het stuifmeel van de foeragers opzuigen en zo haar oogst vullen, dit wordt trophallactische uitwisseling genoemd.

Opgemerkt zij dat de vloeibare nectar sacharose bevat, een natuurlijke suiker die bestaat uit glucose en fructose.

Om honing te maken, moet de bij deze twee componenten scheiden met zijn speeksel, dat een enzym bevat dat de bindingen tussen glucose en fructose verbreekt: dit wordt sucrosehydrolyse genoemd.

Nog te vloeibaar om honing te zijn, ventileren de bijen boven de cellen om een verdamping van het water op gang te brengen door de kast op een temperatuur tussen 36 en 37 graden te houden.

Wanneer er nog maar minder dan 20% water over is, heeft de honing zijn uiteindelijke samenstelling bereikt, de bijen plaatsen een wasdeksel op de cel dat alleen weer wordt geopend wanneer de bijen honing nodig hebben, of de imkers, wie het eerst komt, het eerst maalt!